Nikt nie pamięta pierwszej szkolnej przerwy. Tego dnia, kiedy dorośli poszli. Tego dnia byłem na placu zabaw. Przez osiem lat filmowałem tę samą grupę dzieci, zadając sobie pytanie: jak dorastamy pod spojrzeniem innych? Z biegiem lat zabawy na przerwie ustąpiły miejsca odgrywaniu ról; „Już nie jesteś moim przyjacielem” ustąpiło miejsca „nie grasz”. Pewnego dnia się spóźniłem. Za krzykami widziałem, jak biją Élise. Jak mogłem nie przewidzieć, że do tego dojdzie?