Szum wiatru, śpiew ptaków i liście tańczące na wietrze. Czujesz i słyszysz to wszystko, wpatrując się w urnę i leżąc na ziemi pokrytej martwymi liśćmi, gdy nagle przypominasz sobie wspomnienie, które nigdy nie opuściło twoich myśli. Wspomnienie, które sprawiło, że zacząłeś się nad sobą zastanawiać: „Czy naprawdę nie czujesz się samotny, czy może przywykłeś już do tego uczucia tak bardzo, że nawet nie potrafisz tego stwierdzić?”. Gdy zadajesz sobie to pytanie, niczym fala przypływu widzisz wszystkie wspomnienia, przez które czułeś się samotny, nawet tego nie zauważając. Czujesz, słyszysz i widzisz wszystko, gdy przypominasz sobie życie, które wiodłeś aż do tej chwili. Wszystko to rozgrywa się jednocześnie w twojej głowie, a tobie pozostaje tylko płakać, aż wszystko nabierze sensu. Ale tak jak woda płynie w morzu, musisz pozwolić tym wspomnieniom odejść, by nie utonąć w nich na zawsze, uwolnić się i ruszyć dalej, ku kolejnemu dniu. Musisz puścić urnę.