To film o tym, z czego powstają marzenia, a jednak nie ma w tym pomyśle nic wzniosłego, wręcz przeciwnie. Postacie wokół baru Strudsen (strusia) robią to, co robią strusie: ukrywają się przed zagrożeniami życia i zachowują swoje marzenia dla siebie. Scenarzysta Benny Andersen, będący poetą, tworzy pełen czułości portret kilku osób, które nie próbują urzeczywistnić swoich marzeń, być może dlatego, że w gruncie rzeczy nie są wystarczająco niezadowolone ze swojego życia. Kierownik chciałby mieć własny bar, ale nie ma odwagi się do tego przyznać, rzeźnik chciałby zostać śpiewakiem operowym, myjący okna (przepraszam, polerujący okna) jest potajemnie zakochany w barmance, ale nie ma odwagi tego okazać, a pianista chętnie wysłuchuje wszystkich przedstawianych mu rozmaitych marzeń. To najlepiej zrealizowany film Henninga Carlsena od czasu jego debiutu filmem „Sult”.