Jedenaście pieśni Illinois, przywołujących duchy z różnych czasów i miejsc. Każda lokalizacja zapożyczona skądinąd. Wśród nich Norwegia, Normandia, Lizbona, Ottawa, Peru i Sandwich, które tworzą podstawę fragmentarycznego studium krajobrazu. Film ukazuje dysonans między zwyczajnymi przestrzeniami Środkowego Zachodu a historiami wpisanymi w ich nazwy. Fragmenty lokalnej i globalnej historii, w tym katastrofa ekologiczna, przemoc na tle rasowym, nieudane zbiory, morderstwo, wykorzenienie kulturowe i historia marginalna, wyłaniają się za sprawą narracji lektorskiej stworzonej przy użyciu sztucznej inteligencji oraz syntetycznych obrazów, które destabilizują sam obraz dokumentalny. Oscylując między filmem eseistycznym, studium krajobrazu a kinem grozy, dzieło bada nazewnictwo jako historyczną pozostałość, przekaz pamięci oderwany od geografii, a jednak wciąż ją nawiedzający.