Wenecja jest pusta. Bohaterka opuszcza monumentalne zabytki i okazałe wnętrza, by wędrować bocznymi uliczkami. O zmierzchu przemierza zaułki, a potem wkracza w ciemną noc, by o świcie spotkać Diabła. Film podąża śladem pozostałości romantyzmu i Kwiatów zła Charles’a Baudelaire’a w poszukiwaniu piękna, przepychu, egzotycznych rozkoszy i kochanków w Wenecji. Ukazuje bohemistyczną ideę eskapizmu jako formy radykalnego oporu i zmysłowego aktu, przedstawioną z perspektywy kobiecego spojrzenia reżyserki.