Uchwyca rytm i prostotę codziennego życia w klasztorze położonym na wzgórzu nad serbską wsią Velika Hoca w Kosowie. Reżyser prosi widza, by odłożył na bok wszelkie oczekiwania usłyszenia „historii”, a zamiast tego po cichu obserwował, tak jak w życiu. Spokój filmu tworzy poetycką przestrzeń, w której wyobraźnia może swobodnie dryfować, oddając się medytacji i refleksji. Kamera pozostaje nieruchoma, krajobrazy rozwijają się, pory roku się zmieniają, a słowa ustępują ciszy.