Tableaux prezentuje trzy nowe dzieła Ulricha Seidla przygotowane na wystawę Über das Leben, die Liebe und den Tod w EYE FilmMuseum w Amsterdamie. Każde z nich składa się z materiału nakręconego pierwotnie do innych filmów, lecz nigdy niewykorzystanego. Materiał ten obejmuje tak zwane tableaux — charakterystyczny znak rozpoznawczy języka wizualnego Seidla, w których jedna lub więcej jego postaci przez krótką chwilę filmowana jest w milczeniu, patrząc bezpośrednio w kamerę. Obrazy te lub sceny niepokoją nie tylko dlatego, że przełamują „świętą” czwartą ścianę, lecz przede wszystkim dlatego, że Seidl czyni widza współuczestnikiem. Bohaterowie patrzą ci prosto w oczy. To tak, jakby to widz, a nie osoba na ekranie, został przyłapany na podglądaniu. Efekt jest dezorientujący, a jednocześnie tworzy bardziej bezpośrednie poczucie więzi z bohaterami.