Tommaso ma szesnaście lat. Rysuje wszystko. W zeszycie, który zawsze nosi przy sobie, zazdrośnie strzeże tego, co widzi w szkole: małych i dużych aktów okrucieństwa, obojętności, cichych współudziałów. Także własnego. Kiedy Antonino Bartuccio — były burmistrz Rizziconi, człowiek, który przeciwstawił się ‘Ndranghecie, pozostając na stanowisku — przychodzi przemówić na szkolnym apelu, Tommaso zdaje się nie słuchać. Ale coś z tej historii w nim zostaje. Zeszyt się zapełnia. Rysunki stają się świadectwem. A Tommaso musi wybrać, czy zachować je dla siebie, czy je pokazać, ze wszystkim, co się z tym wiąże. Ze świadomością, że nikt nie zmieni świata kartką papieru i że mimo to warto tak postąpić.