Kobieta i mężczyzna dzielą podobne, a jednak różne troski. Kobieta opowiada o swoim życiu jako młoda kobieta w Korei Południowej, podczas gdy mężczyzna mówi o swoim życiu jako młody uciekinier z Korei Północnej. Wymieniają się historiami przy stole, ale w rzeczywistości ma się wrażenie, jakby mówili do własnego odbicia albo nawet wygłaszali cichy monolog do oglądającej film publiczności. Film nie oferuje rozwiązań ich problemów. Podobnie ani kobieta, ani mężczyzna nie przedstawiają sobie nawzajem swoich opinii. Stworzyłem ten film z nadzieją, że publiczność doświadczy tego samego. Zamiast przedstawiać opinie czy rozwiązania, być może tym, czego naprawdę potrzebują ta kobieta i ten mężczyzna, jest po prostu ktoś, kto ich wysłucha. Tak jak noc przechodzi w dzień, być może w ten sposób nadejdzie poranek.