Trzej bracia — pragmatyczny przywódca, gadatliwy środkowy brat i prostoduszny, dobrotliwy najmłodszy — rozpoczynają podróż z jasnym, niemal naiwnym celem. Nie są potężni. To małe węże, które przetrwały dzięki podkradaniu ofiar składanych przez wieśniaków modlących się do Smoczego Króla o deszcz. Najstarszy rozumie okrutną prawdę: ludzie czczą potęgę, która rozwiązuje problemy. Ich cześć dla Smoczego Króla nie wynika z miłości, lecz z desperackiej potrzeby deszczu. Węże wyruszają więc na pielgrzymkę, by same nauczyć się tej boskiej umiejętności.