Proces Johna Galliano polegający na przerabianiu ubrań dla Zara rozgrywa się równolegle z teatralnymi obrazami zawieszonymi między przeszłością a przyszłością. Kameralne rozmowy i obserwacje procesu szycia ukazują, jak kieszeń zmienia postawę, rozcięcie wpływa na ruch, a ubranie staje się postacią. Film, balansując między dokumentem a fikcją, zgłębia wyobraźnię, pamięć i autorstwo poprzez przekształcanie znanych form.