Film inscenizuje quasi-kliniczne spotkania osób z afantazją z systemem AI, a następnie ponownie rejestruje cyfrowy materiał na taśmie 8 mm, przywracając syntetycznemu widzeniu materialną kruchość. Około 4% populacji ma afantazję, czyli niezdolność do tworzenia obrazów w wyobraźni. Wiedzą, czym jest słoń i czym jest różowy kolor, a jednak po zamknięciu oczu niczego nie widzą. Film zestawia ten brak obrazów wewnętrznych z systemem AI, który wytwarza ich nadmiar, pytając, czy syntetyczne widzenie i ludzka niezdolność widzenia mogą wzajemnie się odsłonić.