Paris interdit podąża śladem włoskich filmów dokumentalnych w stylu mondo, których początki sięgają 1962 roku i filmu MONDO CANE. Film przechodzi od jednej dziwacznej sytuacji do kolejnej: kobieta publicznie rozbiera się do naga za zakład, ojciec rodziny nosi kombinezon przeciwpromienny ze strachu przed końcem świata, sekta oddająca się orgiom ma obsesję na punkcie całowania, transwestyci urządzają ślub z zamianą ról, mężczyzna w średnim wieku udziela gospodyniom domowym lekcji striptizu, zapatrzony w siebie samotnik uważa się za wampira, rytualny kondukt pogrzebowy obejmuje spalenie manekina, odbywa się masowy chrzest w basenie i tak dalej. Prawdopodobnie najbardziej fascynująco groteskowy, a zarazem dziwnie wzruszający fragment to scena, w której kobieta zleca wypchanie swojego ukochanego, średniej wielkości psa przez palącego fajkę preparatora zwierząt (co pokazano z najdrobniejszymi szczegółami), a następnie montuje w nim elektroniczne urządzenie do szczekania!