Przepowiednia 93-letniej babci Khoa Lê (bà nôi) obciąża go myślami o nieznanej przyszłości i odzwierciedla korzenie przeszłości. Urodzony w Wietnamie, lecz wychowany w Kanadzie, Lê odbywa pielgrzymkę do ojczyzny, która jest po części autoportretem, po części etnografią, a po części eterycznym poszukiwaniem tożsamości. Jego bà nôi jest zabawna i mówi wprost, po matriarchalnemu, jak ktoś, kto nie ma czasu martwić się tym, co pomyślą inni. Surowe obserwacje jej codziennego życia i rodzinnych odwiedzin kontrastują z wizualnie oszałamiającymi, onirycznymi sekwencjami sylwetek spowitych mgłą i pejzaży o zmierzchu, przywodzącymi na myśl nieprzewidywalną drogę. Gdy świętuje z rodziną Nowy Rok, pielęgnując tradycje i rytuały przesiąknięte przesądami, wróżbami i horoskopami, staje się jasne, że Lê szuka znaków przeznaczenia, poetycko ukazując duszę unoszącą się między dwoma światami.