Moje filmy są właśnie takie: rozgrywają się w pokoju, ale wychodzą na otwarte niebo. [...] Nie potrafię naprawdę powiedzieć tego inaczej niż, powtarzając tę uwagę Bressona: „że choć nic się nie zmienia, wszystko jest inne”. Film istnieje. Fabuła zostaje ustanowiona i wierzymy w nią. Słuszność tego układu prowadzi nas do wiary w niego, ponieważ wszystko w równym stopniu odgrywa rolę znaku. Na tym polega układ elementów. To akt wiary. La vallée close jest właśnie tym: elementami traktowanymi przede wszystkim tak, jakby należały do dokumentu, które, nie ulegając zmianie, przedstawiają historię i ujawniają między sobą elementy fikcji. Ale przede wszystkim widzianymi takimi, jakie są — pozbawionymi znaczenia. A następnie, w relacjach, które ustanawiają, mogą zaspokoić nasze pragnienie opowieści. -- Rousseau