Intryga polityczna i dramat psychologiczny toczą się równolegle. Królowa żyje w odosobnieniu, zasłaniając twarz od dziesięciu lat, odkąd zamordowano jej męża; pragnie dołączyć do niego w śmierci. Stanislas, poeta używający pseudonimu Azrael, to anarchista ze skłonnościami samobójczymi, którego wyobraźnię przepełnia nienawiść zrodzona z tęsknoty za wycofaną z życia królową. Wdziera się do jej prywatnych komnat z zamiarem zabicia jej, a potem siebie, lecz zakochują się w sobie — częściowo dlatego, że przypomina króla. Stanislas chce, by królowa odzyskała władzę polityczną, pokazując się publicznie, a ona próbuje przekonać go, by odnalazł nadzieję i uciekł. Tymczasem wrogowie królowej knują, by kochankowie pozostali razem, a zarazem udaremniają ich plany.