Godard tworzy liryczne studium procesu filmowego i twórczego, dekonstruując historię swojego filmu Passion z 1982 roku. „Nie chciałem napisać scenariusza” — stwierdza — „chciałem go zobaczyć”. Umieszczając się w montażowni wideo przed białym ekranem filmowym, który przywodzi mu na myśl „słynną pustą kartkę Mallarmégo”, Godard wykorzystuje wideo jako szkicownik, za pomocą którego na nowo wyobraża sobie film. Rezultatem jest filozoficzna, często humorystyczna refleksja nad pragnieniem i pracą, które kształtują proces konceptualizacji i tworzenia obrazów w kinie.