W 2002 roku, z okazji ślubu swojego brata, Dominique Cabrera zaczęła filmować spotkanie i postanowiła kontynuować przez 10 lat, podczas których czas odcisnął swoje piętno na jej rodzinie i „stał się filmem”, jak sama to ujmuje. Gdzieś pomiędzy Agnès Vardą a Alainem Cavalierem Dominique Cabrera tworzy wrażliwy, zarazem intymny i uniwersalny film: „Dziesięć lat temu mój brat Bernard ożenił się po raz drugi. Wszyscy pojechaliśmy na ślub do Bostonu, gdzie mieszka. Czuliśmy się tak, jakbyśmy znów byli czwórką małych dzieci z mamą i tatą. Zabrałam ze sobą małą kamerę i zaczęłam filmować naszą rodzinę. Kontynuuję do dziś...”.