Rozwiedzione szwajcarskie małżeństwo musi zmierzyć się z zagrażającą życiu chorobą córki. On, naukowiec, porywa córkę ze stołu w gabinecie lekarskim i zabiera ją ze sobą, jakby chciał uchronić ją przed chorobą. Jego była żona, aktorka, gdy dowiaduje się o guzie córki, kładzie się do łóżka i nie może powstrzymać płaczu. Macocha dziewczynki, lekarka pochodzenia azjatycko-amerykańskiego, reaguje rzeczowo, przedstawiając plan leczenia obejmujący operację, chemioterapię i radioterapię. Spokój, pocieszanie bliskich, filozoficzne, a nawet metafizyczne podejście do śmierci pozostają w gestii samej dziewczynki, dziesięcioletniej Violette.