To druga część trylogii autobiograficznych filmów o życiu reżysera. Pierwsza, która przyniosła swojemu twórcy rozmaite nagrody, nosiła tytuł Zamri Oumi Voskresni, a później zmieniono go na Zari, Umri, Vokresni („Zastygnij-Umrzyj-Ożyj”). Pod koniec tamtego filmu, którego akcja rozgrywała się u schyłku II wojny światowej, młody Valerka usilnie próbował wyrwać się z marazmu zwykłej walki o przetrwanie wraz ze swoją ówczesną przyjaciółką Galiyą. W tym filmie próbuje pogodzić się ze śmiercią Galiyi, wraca do szkoły i mieszka z matką, prostytutką. Gdy okazuje się, że jedna z uczennic padła ofiarą zbiorowego gwałtu, dyrektor wybiera Valerkę na jednego z kozłów ofiarnych, choć nie miał z tym nic wspólnego. Kara wydaje się dość łagodna — po prostu wyrzucono go ze szkoły. Jednak po kłótni z matką na temat tego incydentu rusza w drogę i odkrywa społeczeństwo tak ponure, zdegenerowane i pozbawione nadziei, że aż dziw, iż pozostał przy życiu.