W tej tragikomedii Toni jest reżyserem inscenizowanej wersji „Othella” w Montrealu. To jego autorski projekt, finansowany przez kochającego go wuja mafiosa. Nie wiedząc o tym, widzowie są również zwożeni (i opłacani) przez tego samego wuja. Niektórzy z nich widzieli już każde przedstawienie tej tragicznej sztuki i są, co zrozumiałe, znudzeni, więc kiedy zakulisowe romanse aktorów prowadzą do absurdalnych sytuacji na scenie, publiczność jest zachwycona. W tym filmie jednocześnie rozgrywa się ogromna liczba romantycznych historii. Jedna z nich dotyczy Gastona, nieco zmęczonego życiem muzyka jazzowego, oraz Florence, eleganckiej kobiety w średnim wieku, która od lat wzdycha do niego. Inna dotyczy dwóch członków jazzowego tria muzyka. Jeszcze inna wiąże się z Desdemoną ze sztuki, Soledad, dziewczyną mężczyzny grającego Othella, który nie potrafi trzymać rąk z dala od swojej (kobiecej) garderobianej.