Temat tego konwencjonalnego dramatu romantycznego jest nieco nietypowy — dotyczy tego, co robią niektórzy więźniowie, gdy na dwa tygodnie przed końcem wyroku pozwala im się opuścić więzienie. Okazuje się, że nie chodziło o jakieś specjalne ułaskawienie, lecz o zwyczaj panujący w Jugosławii. Przez większość czasu ukazani tu mężczyźni zajmują się sprawami sprzyjającymi ich relacjom z płcią piękną, czego można się spodziewać po długim i samotnym pobycie w więzieniu. W ich dwóch tygodniach wolności nie ma niczego szczególnie głębokiego, podobnie jak w tej opowieści nie ma żadnego głębszego przesłania.