Pierwotnie zatytułowany Nous Sommes Tout des Assassins, We Are All Murderers wyreżyserował Andre Cayette, były prawnik, który nie znosił francuskiego systemu wykonywania kary śmierci. Scenariusz Charlesa Spaaka nie próbuje wybielać czterech głównych bohaterów (Marcel Mouloudji, Raymond Pellegrin, Antoinine Balpetre, Julien Verdeir): mniejsza o motywacje — wszyscy są zatwardziałymi mordercami. Mimo to film potępia sadystyczny rytuał, w ramach którego tych czterech mężczyzn prowadzi się na gilotynę. We Francji skazańca nie informuje się, kiedy nastąpi egzekucja — zamiast tego bez ostrzeżenia zjawia się po niego i wlecze ofiarę, która się wyrywa i krzyczy, ku zgubie, nie dając jej żadnej szansy na pogodzenie się z samym sobą ani ze Stwórcą. Pod koniec tego wstrząsającego filmu widz czuje się równie odczłowieczony jak czterej „protagoniści”. We Are All Murderers spotkał się z powszechną krytyką ze strony francuskich organów ścigania, ale zdobył specjalną nagrodę jury na festiwalu w Cannes w 1952 roku.