Druga, tym razem kolorowa, filmowa adaptacja klasycznej powieści flamandzkiego autora literatury regionalnej Ernesta Claesa, zatytułowanej od przezwiska głównego bohatera (niderlandzkie „biały”, odnoszące się do blondwłosego chłopca). Wieczne psoty, figle i nieposłuszeństwo sprytnego, lecz krnąbrnego syna parobka doprowadzają do rozpaczy jego starszych (zwłaszcza nauczycieli, rodzinę i zrzędliwego pracodawcę ojca, bogatego rolnika, ale także sąsiadów, a nawet dobrotliwego wikarego, któremu służy do mszy) oraz kolegów z klasy w czasach, gdy kara za przewinienia chłopca była jeszcze nieunikniona, szybka i często surowa; kiedy więc matka przyłapuje go na kąpieli nago, zabiera wszystkie jego ubrania do domu, zmuszając go do długiego marszu wstydu i przez całą drogę napawając go lękiem przed gniewem ojca. Ta wersja kładzie również nacisk na społeczne i flamandzkie aspekty opowieści.