Film dokumentalny łączy fikcję i dokument, opowiadając historię młodej kobiety, której spotkanie z intensywnym pięknem natury Islandii skłania ją do przyjrzenia się swoim wygodnym wyobrażeniom o zdrowiu psychicznym i kreatywności. Surowość wyspy przypomina Andrei o jej schizofrenicznym bracie Jacobie, młodym mężczyźnie, którego nie krępują konwencjonalne standardy. „Urojeniowe” myślenie i „chaotyczne” zachowanie wydają się niewiele różnić od nieokiełznanego otoczenia Andrei, w którym wiatr wygłasza tyrady, chmury są wielkościowe, a pory roku — dwubiegunowe.