Młoda wdowa chce kontynuować pracę męża: zarządzać plantacją sosen, z których pozyskuje się żywicę; przede wszystkim jednak chce doprowadzić prąd do swojej cennej posiadłości. W tym miejscu wydaje się, że rok 1789 nigdy nie nastąpił, a czas się zatrzymał: jej robotnicy, około 1920 roku, nie otrzymują żadnej pensji i, niczym chłopi w średniowieczu, muszą dostarczać swoje plony właścicielce ziemskiej. Jednak jej postępowe idee zderzają się z mężczyznami, którzy wciąż pamiętają I wojnę światową, oraz z jej burżuazyjnymi rówieśnikami. Jej brygadzista, początkowo zdezorientowany, w końcu daje się przekonać odporności i sile charakteru swojej przełożonej. Dla własnego dobra młoda dziedziczka wyprzedza jednak swoją epokę.