W 1968 roku, w ciągu 1/500 sekundy, Eddie Adams sfotografował szefa policji w Sajgonie, generała Nguyen Nyoc Loana, strzelającego z bliska do partyzanta Vietcongu. Niektórzy twierdzą, że to zdjęcie zakończyło wojnę w Wietnamie. Przyniosło Eddiemu sławę i nagrodę Pulitzera, ale prześladował go obraz człowieka, którego oczernił. Miał powiedzieć: „Tego dnia zniszczono dwa życia — ofiary i generała”. Inni twierdzili, że zniszczono trzy życia. Eddie Adams, jak większość artystów, zmagał się z potrzebą perfekcji. Nic, co robił, nigdy go nie zadowalało. Zbudował wiele karier, fotografując okładki dla Life, Time, a nawet Penthouse. A jednak wciąż wracał do dokumentowania wojen — w sumie trzynastu. W końcu dotarł do granic wytrzymałości i nie mógł już tego znieść. Zaczął fotografować znane osoby, bo „to niczego cię nie pozbawia”. Eddie czuł się swobodnie w towarzystwie zarówno królów, jak i górników. W czasie pracy dla magazynu Parade fotografował Clint Eastwood, Louis Armstrong, Mother Theresa i Pope John Paul II.