Emiliano przygląda się swojemu życiu oczami reżysera filmowego, mieszając obiektywną rzeczywistość z procesami twórczości artystycznej. Fabuła filmu, który kręci, gmatwa się z jego codziennym życiem, aż jego świat zostaje uwięziony w obiektywie kamery. Zagubiony, zawsze samotny i przed ekranem, teraz staje wobec rzeczywistości odmienionej, ale zarazem mierzalnej, kontrolowalnej i podatnej na manipulację; w pętli słucha piosenki: jednej z tych, które śpiewa się lub powtarza jak modlitwę i które zmuszają do pamiętania, wiary i przekonywania samego siebie.