Śmierć mojego siedmioletniego brata, gdy miałem dziewięć lat, pozostaje bolesnym i prześladującym wspomnieniem. Moi rodzice nie wiedzieli, jak poradzić sobie ze stratą dziecka, a cała rodzina doświadczała niewyobrażalnego bólu. Phantom Limb wykorzystuje tę osobistą historię jako punkt wyjścia. Niezależnie od tego, czy strata następuje w wyniku śmierci, czy rozwodu, etapy żałoby są takie same. Aby się zagoić, ludzie często przechodzą przez zaprzeczanie, gniew, targowanie się, depresję i w końcu jakiś rodzaj akceptacji. Film jest luźno skonstruowany zgodnie z tymi etapami. W ten poetycki dokument wpleciono wywiady z właścicielem cmentarza, pacjentem z amputowaną kończyną fantomową oraz autorem książki o dowodach na życie po śmierci. Phantom Limb przypomina widzom, że choć żałoba jest bolesna i izolująca, przypomina każdemu z nas, że życie jest nietrwałe. – Jay Rosenblatt