Reżyser José Luis Garci skierował kamerę ku samym twórcom filmowym i scenarzystom, przedstawiając ich jako tak pochłoniętych procesem twórczym, że nie istnieje dla nich żaden inny świat ani żadna inna relacja międzyludzka, która mogłaby z tym konkurować. Gdy José (Adolfo Marsillach) i Federico (Jesus Puente) wspólnie pracują nad nowym scenariuszem, ich kontakty z rodziną (nastolatnimi córkami José i żoną Federico) schodzą na dalszy plan, przyćmione przez pochłaniające ich bez reszty zadanie. Córki rezygnują i odchodzą, a żona wstępuje do klasztoru, podczas gdy Federico ledwie to zauważa. Kiedy zaś producenta pogrąża w głębokim żalu nagła śmierć jego starszego syna, po pogrzebie niemal automatycznie wraca myślami do projektu filmowego. Na początku filmu Garci składa hołd wielu wybitnym reżyserom, a dalsza część rozwija ten hołd, ukazując zarówno oddanie, jak i cenę tworzenia filmów — bez wydawania osądów.