Film dokumentalny przedstawia jeden dzień w wielkim mieście, Berlinie, i nawiązuje do niemego, czarno-białego filmu Waltera Ruttmanna z 1927 roku Berlin: Die Sinfonie der Großstadt, który również ukazuje jeden dzień w wielkim mieście, Berlinie, z akompaniamentem muzycznym. Podobnie jak u Ruttmanna, film Schadta opiera się na krzywej napięcia symfonii, choć jest ona tu znacznie bardziej płaska. Duch optymizmu i gorączkowe tempo lat 20., dominujące w rytmie poprzednika, w dużej mierze ustąpiły miejsca pewnej melancholii. Film na nowo interpretuje podejście Ruttmanna i ukazuje pęknięcia oraz rany, jakie wojna i następujące po niej lata zadały Berlinowi — zarówno jego społeczeństwu, jak i krajobrazowi miejskiemu.