Homeo to konstrukcja mentalna stworzona z rzeczywistości wizualnej, tak jak muzyka powstaje z rzeczywistości audytywnej. Nie zawarłem w tym filmie żadnych osobistych intencji. Wszystkie moje intencje są osobiste. Nakręciłem ten film, myśląc o tym, co widzowie chcieliby zobaczyć, a nie o czymś konkretnym, co chciałem powiedzieć: to, co film przedstawia, to przede wszystkim rzeczywistość, nie fikcja. Homeo jest dla mnie poszukiwaniem autonomicznego języka kinematografii, który nie zawdzięcza nic tradycyjnej narracji — albo może zawdzięcza jej wszystko. Kino jest przede wszystkim częścią sposobu życia, który w nadchodzących latach i stuleciu będzie zyskiwał coraz większą pewność siebie. Jesteśmy częścią tej zmiany, dlatego w Homeo próbowałem ustanowić serię nieustannych przemian, w ciągłej ewolucji lub regresie, które przede wszystkim próbują skupić się na rzeczach.