Jeden z nielicznych filmów Etienne’a O’Leary’ego, które powstały we francuskim podziemiu artystycznym około 1968 roku i które można bardzo swobodnie określić mianem „filmów dziennikowych”. Podobnie jak współczesne im filmy autorstwa bardziej znanego przyjaciela O’Leary’ego, Pierre’a Clementiego, w odurzający sposób dokumentują hedonizm dandysów tamtej epoki, spowity narkotyczną mgiełką. O’Leary posługiwał się upajającym stylem, w którym na pierwszy plan wysuwał się szybki, niekiedy wręcz podprogowy montaż, gęste nakładanie na siebie obrazów i spontaniczny sposób filmowania przypominający prowadzenie notatnika. Choć początkowo wiele materiałów O’Leary’ego miało charakter „dziennikowy” i przedstawiało przyjaciół, kochanków oraz miejsca, z którymi zetknął się w życiu prywatnym, metamorfozy, jakim ulegały podczas montażu, przekształcały je w serię niejednoznacznie fabularyzowanych, niekiedy mrocznie erotycznych fantazji. – Experimental Film Club