Zimowego wieczoru uboga wieśniaczka czekała na męża, który poszedł do lasu nazbierać chrustu. W końcu wrócił. Mężczyzna i kobieta wrócili do swego ponurego domu, w którym nie rozlegały się radosne krzyki dziecka. To był ich wielki smutek i największa tęsknota. Wróżka, usłyszawszy ich życzenia, ukazała się im pod postacią starej żebraczki i poprosiła o jałmużnę. Sprawdziwszy, że mają dobre serca, przemieniła otaczający ich krajobraz w jasny i słoneczny. Przywołała kwiaty, które zebrały się w jej dłoni, tworząc piękny bukiet. Ofiarowała go im, a następnie zniknęła. Ku ich zdumieniu kwiaty przemieniły się jednak w dwoje pięknych dzieci, które przyniosły ze sobą radość i szczęście. — Dodatek do katalogu Pathé, sierpień 1906 r.