Kobiety z tego dokumentu mają mnóstwo sprzątania. Pracują w motelu El Pasajero, w którym goście na ogół nie zostają dłużej niż kilka godzin. Pokoje nie muszą być też szczególnie piękne; wystarczy łóżko, na którym pary mogą oddawać się cielesnym namiętnościom, czasem pod wpływem alkoholu i narkotyków. Niewiele widzimy ani słyszymy o tych gościach, poza pojedynczą nogą, głosami dobiegającymi spoza kadru i — w miarę rozwoju filmu coraz częściej — jękami. Są filmowani beznamiętnie, z dziwnej perspektywy, jakby przypadkowej, jak gdyby nie mieli znaczenia. Goście są w tej historii miłosnej jedynie statystami. Jak inaczej można by patrzeć na miłość pozytywnie w takim miejscu? Towarzyszymy czterem sprzątaczkom podczas ich codziennego obchodu. Zmieniają pościel, polerują lustra i energicznie wycierają sterylne z wyglądu krzesło do seksu.