Zainteresował mnie fakt, że jakiś starzec po blasku Partenonu poświęcił się znacznie mniejszej świątyni, w której nie było ani białego marmuru, ani niczego takiego. Wszystkie greckie świątynie poświęcone są Apollinowi i innym bogom, a ta konkretna nie była poświęcona nikomu i znajduje się w miejscu, w pobliżu którego nigdy nie było żadnego miasta, na pewnego rodzaju pustkowiu, w wąwozie. Ale wystarczy wspiąć się kawałek wyżej — jest się w centrum Peloponezu — by w pogodny dzień zobaczyć morze zarówno po lewej, jak i po prawej stronie. Wracałem tam co najmniej sześć, siedem albo osiem razy, jakbym chciał pomyśleć albo odnaleźć samego siebie. W świątyni w Bassae nakręciłem więc krótki, dziesięciominutowy film i miałem szczęście trafić na dwa dni, kiedy między kolumnami snuły się chmury i mgła.