Hołd dla Mallarmégo, który nie tylko podkreśla nieustającą aktualność jego twórczości, lecz także konfrontuje jej literackie niejednoznaczności z własnymi niejednoznacznościami politycznymi i filmowymi. W zarysie film nie mógłby być bardziej bezpośredni: zawiera recytację jednego z najsłynniejszych i najbardziej złożonych wierszy Mallarmégo (było to jego ostatnie dzieło opublikowane za jego życia, ukazało się w 1897 roku, rok przed jego śmiercią) i proponuje filmowy odpowiednik oryginalnego eksperymentu autora z typografią i układem tekstu, powierzając słowa dziewięciu różnym osobom mówiącym, oddzielając każdą z nich od pozostałych podczas wypowiedzi i stosując krótkie pauzy odpowiadające pustym miejscom na oryginalnej stronie.