Animacja. Motywem jest nieważkość. Przedmioty i postacie zostają uwolnione od zwyczajowych znaczeń, a także od napięć i ograniczeń grawitacyjnych. Filmowi towarzyszy liryczny utwór Erica Satiego. Taki portret wydaje się od czasu do czasu potrzebny, by przypominać nam, że równowaga i harmonia są możliwe i że nie rozpłyniemy się w galarecie, jeśli pozwolimy sobie w nich odprężyć: Jeździec przemierza krajobraz i miasteczko, ale nigdy nie dociera do żadnego konkretnego miejsca. Akrobata huśta się na linie nad kanałem w Wenecji i cieszy się samym huśtaniem. Nic nie zagraża temu, by coś im przeszkodziło. Film ten stanowi całkowite przeciwieństwo osobliwości rodem z Kafki, typowych dla animacji wschodnioeuropejskiej. —Canyon Cinema