Twórczyni filmowa Penny Woolcock spędziła osiem miesięcy w równoległym świecie — świecie osób bezdomnych. Zaprzyjaźniała się z ludźmi i dowiadywała się, gdzie jedzą, śpią i spędzają czas. Podczas kręcenia filmu Woolcock uświadomiła sobie, że bardzo realne problemy osób bezdomnych mają niewiele wspólnego z brakiem dachu nad głową czy łóżka do spania. Wynikają z ich przeszłości — i trudniej je rozwiązać. Mimo wysiłków różnych organizacji charytatywnych, które pomagają ludziom znaleźć mieszkanie, ulice często są miejscem, gdzie czują się bezpiecznie i które znają najlepiej. W tym poruszającym dokumencie Woolcock oddaje głos mieszkańcom londyńskich ulic, których widać, ale których nikt nie słucha.