„Note to Pati”, będący swego rodzaju estetycznym zbiegiem diarystycznych autobiografii i codziennych obrazów Jonasa Mekasa (ukazanych w jego kronikach Diaries, Notes and Sketches) oraz ręcznie tworzonego dysonansu i materialnej przemocy Stana Brakhage’a, przedstawia pozornie typową zimową scenę – dzień po śnieżycy, gdy mieszkańcy podmiejskiej dzielnicy odkopują się spod zalegającego śniegu, a dzieci korzystają z niespodziewanego dnia wolnego od szkoły, bawiąc się w swojej zimowej krainie czarów. Obrazy Saula Levine’a są rozproszone, wyblakłe i ulotne, a dezorientujące, szybkie cięcia, niespokojne, drżące ruchy kamery oraz destabilizujące, gwałtowne panoramowania jeszcze potęgują wrażenie oderwania od rzeczywistości – przywołują przemijającą, szeroko otwartą niewinność.