„To załamanie odrębnych czasów w jeden obraz tworzy kolejne przyciąganie i odpychanie związane z doświadczeniem głębi. Superimpozycje zdają się leżeć na powierzchni obrazu, a jednak wchodzą w głąb, tworząc to, co Gehr opisuje jako «drażniącą grę płaszczyznami». Gra z przestrzenią i położeniem obejmuje tu jednak więcej niż napięcie między warstwami. Zmiany światła i cienia na obu poziomach sprawiają, że podwójne ekspozycje wyskakują z głębi i z niej znikają. Cień na pierwszym poziomie może nadać superimpozycji nagły wybuch materialności. Gehr zwraca naszą uwagę na wielość wskazówek głębi działających w filmie oprócz perspektywicznego zwężania się przestrzeni. Wskazówka nakładania się tworzy znaczną część rozrywki filmu, gdy pojazdy na jednym poziomie przejeżdżają przez widma na drugim. Gehra szczególnie fascynował sposób, w jaki wskazówki głębi dostarczane przez kolor (ciepłe barwy wysuwają się do przodu) wchodzą w interakcję z logiką przestrzeni...” – Tom Gunning