Koncepcja filmu wpisuje się w kino formalistyczne: zamierzeniem twórcy jest stworzenie pozoru filmu z epoki, jakoby nakręconego na Filipinach pod koniec lat 20. lub na początku lat 30. XX wieku. Celem jest przywołanie filmu z okresu, który w rzeczywistości nie istniał w historycznym dziedzictwie kulturowym kina filipińskiego takim, jakie znamy, na przykład pseudoekspresjonistycznego lub eksperymentalnego kina filipińskiego z epoki kina niemego. To film w filmie. Narracja bawi się ideą retrofuturystycznego świata, w którym więzień, zamknięty w ciemnej celi od ponad dwóch dekad, poznaje rzeczywistość na zewnątrz wyłącznie przez mały otwór w ścianie celi, rzucający na nią obraz miasta — zjawisko znane jako „camera obscura”.