Cztery postacie, cztery ekrany. Widz zanurza się w tym, oszołomiony jak w sklepie z elektroniką w centrum handlowym. Jego uwaga przeskakuje z jednego miejsca na drugie, próbując ogarnąć wszystko i nie przeoczyć kluczowych szczegółów. Dzieło zdaje się nie mieć granic w żadnym kierunku i oszałamia nadmiarem. Jednak widz przyzwyczaja się do tego przesytu. Odkrywa, że oprawa dźwiękowa łagodnie kieruje jego uwagę od ekranu do ekranu. Może snuć własne interpretacje, a nawet stworzyć własny montaż, własny film. W ten sposób odkrywa chwile przypominające odrzucone ujęcia: zachwycająco nieoczekiwane, warte uwagi drobne zdarzenia z życia postaci, które zwykle pozostałyby poza kadrem. Ale tutaj nic nie pozostaje poza kadrem.