Odkąd zacząłem kręcić filmy, w pewnym sensie przeszkadzało mi, że obrazy filmowe są zbyt konkretne, ponieważ pod względem technicznym próbują naśladować charakterystyczne dla codziennego życia poczucie przestrzeni. Dlatego historia rozpala wyobraźnię tylko po to, by obrazy ją spowolniły i powstrzymały widza przed odlotem w świat fantazji. Zawsze poszukiwałem w filmie narzędzia zasadniczo innego rodzaju. Takiego, które potrafiłoby rejestrować przestrzeń w jej temporalnym rozwoju. Nigdy bym nie pomyślał, że ono istnieje!