Młoda para wprowadza się do starego domu. Ona uczy niesłyszące dzieci, on jest muzykiem i pracuje nad własnymi kompozycjami. Ich odrębne światy — jeden pełen ciszy, drugi dźwięków — tworzą wyrazisty układ kontrastów, który wpływa na ich życie emocjonalne i wspólne życie. Od chwili wprowadzenia się do domu oboje dziwnie wyczuwają, że coś jest nie tak, zwłaszcza ona, podczas gdy on coraz bardziej skupia się na pracy. Seria zdarzeń potęguje jej narastający niepokój związany z domem. Jego przeszłość zdaje się ją osaczać. Ma wrażenie, że ludziom, którzy mieszkali tam wcześniej, musiała przydarzyć się jakaś tragedia, lecz gdy zaczyna wypytywać o to innych, niewiele się dowiaduje. Jest w tym domu coś, co zdaje się ją przytłaczać — coś, co w nieoczekiwany sposób wiąże się z jej pochodzeniem i na zawsze wpływa na jej życie oraz los.