Przy toccacie z „Toccata and fugue in D minor” Bacha oglądamy coś w rodzaju przedstawienia. Niebieski dym tworzy tło, a na pierwszym planie znajduje się siatka czarnych linii. Za liniami pojawia się trójkąt, a następnie układy złożone z wielu trójkątów. Ich ruchy odzwierciedlają rytm muzyki. Za barierą czarnych linii trójkąt porusza się, skacze i przybiera rozmaite kształty. W kontraście z błękitem i czernią trójkąty mają ciepłe barwy: pomarańczową, czerwoną i żółtą. Czarne linie wyginają się, wirują, tworząc wir, a następnie znikają. Trójkąt pulsuje, po czym pojawia się ich cały zbiór.