W sierpniu 1996 roku kierowcy autobusów Marcel Van Loock i Wim Moreels zostają zatrzymani przez marokańską służbę celną pod zarzutem przemytu narkotyków. W autobusie, ukrytym za fałszywą przegrodą, funkcjonariusze znajdują 700 funtów haszyszu. Właściciel firmy autobusowej również zostaje aresztowany i składa pełne zeznania, jasno wskazując, że obaj kierowcy nie wiedzieli o ukrytych narkotykach. Mimo to marokański sędzia skazuje obu mężczyzn na 5 lat w marokańskim więzieniu w Tangerze. Nic nie mogło przygotować ich na życie w marokańskim więzieniu. Pozbawieni jedzenia, ubrań i opieki medycznej, muszą nauczyć się dbać o siebie, by przetrwać pobyt za kratami. Skorumpowani strażnicy, prawnicy i sędziowie, obojętny konsul oraz częste pobicia to tylko niektóre z okropności panujących w więzieniu. Tymczasem ich rodziny w kraju zostają bez żadnych informacji, pomocy ani nadziei — i przekonują się, że ich własny rząd nie troszczy się o Belgów osadzonych w więzieniach za granicą.