We wrześniu 1937 roku siedemnaście kobiet z Guilleny zostało zabranych z domów na rozkaz władz rebelianckich i osadzonych w celi w ratuszu. Miesiąc później, po tym jak były nękane i publicznie upokarzane na ulicach swojej wsi, zostaną rozstrzelane i pochowane na cmentarzu w sąsiedniej Gerenie. Minie 75 lat, zanim rodziny zdołają rozpocząć ekshumację masowego grobu, w którym stłoczone są ich szczątki. Ten dokument zastanawia się nad użyciem przemocy wobec kobiet jako broni wojennej oraz nad potrzebą odnalezienia i pochowania bliskich przez rodziny osób zaginionych.