Dwie kobiety, jeden dom. Intymna opowieść o Polce i Niemce, które wojna postawiła po przeciwnych stronach, i o ich równoległych życiach, które przypadkowo się splatają. Film skłania do refleksji nad pojęciami najeźdźców, ofiary, winy i przebaczenia. Zestawia odmienne doświadczenia i ich paradoksalne podobieństwa. Porusza kontrowersyjny temat powojennych rozliczeń. Narracja wizualna płynie, prowadzona przez wspomnienia i archiwa. Tradycyjna dokumentacja zderza się z eksperymentalnym wykorzystaniem materiałów archiwalnych w filmowym obrazie przymusowych przesiedleń.