W „Nefandus” dwóch mężczyzn płynie czółnem w dół rzeki Don Diego, przez kolumbijskie wybrzeże Karaibów — krajobraz o „dzikim” pięknie. Mężczyźni, jeden rdzenny mieszkaniec, a drugi hiszpańskojęzyczny, opowiadają o „niewypowiedzianych grzechach” i „ohydnych zbrodniach”: aktach sodomii, do których dochodziło w obu Amerykach podczas podboju. Udokumentowano, że hiszpańscy konkwistadorzy używali seksu jako narzędzia dominacji, ale co wiadomo o przedhiszpańskich tradycjach homoerotycznych? Jak chrześcijańska moralność, głoszona przez katolickie misje i szerzona przemocą podczas podboju, odmieniła stosunek rdzennych mieszkańców do seksu? „Nefandus” uważnie przygląda się krajobrazowi, szukając śladów nieopowiedzianych historii, napiętnowanych w przekazach historycznych.